In samenspraak: Continuïteit en de keten

Met hen als vaste partners gaat Brabant Wonen de opgave te lijf om jaarlijks 400 woningen te renoveren en te verduurzamen. Aanpalende doelstelling is dat de vier bedrijven van elkaar leren, en met de aldus uitdijende kennis bij elk volgend project hun voordeel doen. Zo weet decorporatie zich verzekerd van deskundige capaciteit, en elke partner zich van continuïteit. Zo ongeveer halverwege de contractduur is het een mooi moment om te kijken hoe deze ketensamenwerking werkt. En wat doe je als het even schuurt?

Om het verhaal bij het einde te beginnen: rondom de tijd dat deze publicatie verschijnt, gaat Frank (projectleider Brabant Wonen) met pensioen. Gelukkig staat de basis van de ketensamenwerking als een huis. Dus wat dat betreft loopt hij fluitend de deur uit. En Tom (programmamanager Van de Klok) is ervan overtuigd dat Franks opvolger het prima zal doen, anders werkte diegene niet bij Brabant Wonen. Maar ze zullen elkaar wel missen. De gesprekken over alles en niets, elkaar scherp houden op de projecten … dat is straks voorbij. Hoe goed de band is, merkt Tom als ze elkaar buiten het werk ontmoeten. Tijdens een dinertje zit er dan niet ineens heel iemand anders voor hem. Dat betekent dat ze elkaar, en de andere partners, binnen de ketensamenwerking de ruimte geven om zichzelf te zijn. Een kwestie van respect, weet Frank.

Behalve om respect draait het om openheid.

Elkaar durven en kunnen aanspreken als de ander niet levert. Positief kritisch zijn. Zoals bij een van de eerste bijeenkomsten van de ketensamenwerking, herinnert Tom zich. Iemand had het argeloos over Brabant Wonen en de vier partners. De correctie van Frank kwam er meteen overheen. “We zijn met zijn vijven.” Oftewel: geen hiërarchie. Van de bouwbedrijven wordt verwacht dat ze iets doen, niet omdat Brabant Wonen het wil, maar omdat het voor het project het beste is. Er worden bijvoorbeeld geen specifieke materialen voorgeschreven. De partners weten zelf wel wat de optimale oplossing vormt voor het betreffende werk. Daar zijn ze aan de voorkant op geselecteerd. Het valt, wat die selectie betreft, overigens op dat het allemaal familiebedrijven waren. Van de Klok, Pennings, Caspar de Haan en Van Wijnen Rosmalen. Ze beschikken over een soortgelijk DNA. “Stamppot met rookworst”, zo omschrijft Frank het: met boerenverstand en een ingebakken ambitie om degelijk werk te leveren.

Gemiddeld draait iedere partner elk jaar een project van ongeveer 100 woningen.

Soms gunt de één, die het dan net even erg druk heeft, een project aan de ander. Ook dat is samenwerking. Over de projecten heen delen de partners kennis. Dat gaat over alle aspecten die bij dit soort renovatie- en verduurzamingsoperaties komen kijken. Van techniek tot calculaties, van materiaalgebruik tot bewonerscommunicatie. “De leercurve is enorm, zonder dat je het in de gaten hebt”, ziet Tom. “Zo dachten wij dat we goed bezig waren met onze bewonerscommunicatie. Nou, dat kon echt wel een stukje beter. Bijvoorbeeld door bewoners anders te informeren over de plannen en de werkzaamheden. Met een andere toonzetting. En door niet teveel informatie in één brief te zetten. Je denkt dat je bewoners helpt door volledig te zijn, maar je overdondert ze met een overvloed aan gegevens. Het werkt beter om twee keer één A4’tje te sturen dan één keer een epistel van drie kantjes”.

"Soms gunt de één, die het dan net even erg druk heeft, een project aan de ander."

Ander voorbeeld: het gebruik van een bepaald type tijdelijke toiletten. De bewoners op een project in Oss waren er niet blij mee. Waar voorheen even snel naar een collega binnen Van de Klok werd gebeld om het op te lossen, wordt nu net zo makkelijk gebeld naar een collega van één van de partners die wél een beter type kent, waarmee de bewoners wel tevreden zijn. In je eentje stoeien met een probleem behoort tot het verleden. Voor Frank lijken de vier bedrijven zelfs steeds meer één bedrijf.

Maar toch: vier concullega’s in één ketensamenwerking. Schuurt dat niet?

Ook daar is aan gedacht. Hoeveel kennis er ook gedeeld wordt, de financiële aspecten blijven erbuiten. Prijsopgaven worden op marktconformiteit beoordeeld door externe kostenexperts. Op deze manier hoeven de partners de strijd niet met elkaar aan te gaan. Voor Tom levert het zo een prima plaatje op. De continue werkstroom en de kennisdeling zijn enorme voordelen. Omgekeerd kan Brabant Wonen altijd rekenen op de partners. “Zo weten wij ons verzekerd van een goede partij in deze krappe markt”, zegt Frank. Tom: “Wij moeten dan wél altijd klaar staan. Als Brabant Wonen belt, gaat dat voor.”

“Wij moeten dan wél altijd klaar staan. Als Brabant Wonen belt, gaat dat voor.”

Na twee jaar ketensamenwerking is de afdronk heel positief. De vijf betrokken partijen schieten sneller door de voorbereidingsfasen van projecten heen.
De opgewonden mailtjes die in het begin wel eens voorbij kwamen, ziet Frank niet meer. Elkaar met contractbepalingen om de oren slaan? Niet meer nodig,
merkt Tom. Dat is een kwestie van, daar is ie weer, een open houding zodra je aan tafel schuift. Zonder weerstand, zonder verwijten, zonder dubbele agenda.
Zo komen de renovatie- en verduurzamingsprojecten van sociale huurwoningen gemakkelijker tot stand. En dat is waar het om draait. Tom weet inmiddels wel wat het mooiste afscheidscadeau is als Frank de deur van Brabant Wonen straks achter zich dichttrekt: het lichten van de optie tot verlenging van deze ketensamenwerking met nog eens vier jaar.

Tom van Suilen: programmamanager Van de Klok (Links)
Frank Kamp: projectleider Brabant Wonen (Rechts)