Van hamer naar headset: ‘Je weet pas of het iets voor je is als je het probeert’

Als echte Brabander kwam Barry begin jaren negentig via zijn oom bij Peels Bouwmij terecht, destijds een bekende naam in de regio Eindhoven. “Mijn oom ging met pensioen en er kwam een plekje vrij in de ploeg in Gemert. Ik woonde daar zelf ook, dus dat kwam mooi uit. Vrijdags heb ik gebeld, de maandag erna kon ik al beginnen”, vertelt hij lachend. Het fysieke werk paste hem goed. “Ik wist al van jongs af aan dat ik de bouw in wilde. Buiten zijn, met je handen werken, de sfeer met de mannen onder elkaar, dat lag me gewoon.”

Tot hij zo’n drieënhalf jaar geleden letterlijk door zijn knieën ging. “Mijn knie was dik en opgezet, er zat veel vocht in. In het ziekenhuis werd gonartrose ontdekt, slijtage van het kraakbeen. Ik was al een paar keer aan mijn meniscus geopereerd, dus de kussentjes tussen mijn knieën waren ook al weggesleten. Bij een second opinion kreeg ik te horen: als je straks met pensioen gaat en met je kleinkinderen achter de kinderwagen wilt kunnen lopen, moet je nú stoppen met zwaar werk.”

Mentaal zwaar

Op dat moment was Barry 47 jaar. Te jong voor kunstknieën, te oud om opnieuw te beginnen, zo voelde het even. “Mentaal was het wel zwaar. Ik had dit nooit verwacht. Maar ik heb uiteindelijk wel voor mijn lichaam gekozen.” Gelukkig dacht zijn werkgever mee. “Mijn toenmalig directeur Johan Beelen belde me: ‘Barry, mag ik eens een kop koffie komen drinken?’ Hij zei: ‘Ik heb misschien wel iets voor jou. Niet buiten, maar op kantoor, op de serviceafdeling.’

Hoewel hij er even over moest nadenken, pakte Barry de kans met beide handen aan. “Eigenlijk was het heel simpel. De bouw was geen optie meer en ik had ook kinderen te voeden. Bovendien was ik het thuiszitten wel beu. Ik dacht: als het niks voor me is, kan ik altijd nog iets anders proberen. Inmiddels zijn we drieënhalf jaar verder en zit ik hier nog steeds.”

Van hamer naar headset

Zo kwam Barry terecht op de afdeling Bestaande Bouw in Cuijk. “Ik neem telefoontjes aan van bewoners van woningcorporaties, vooral van Oosterpoort. Die bellen als ze een reparatieverzoek hebben. Dan kijken mijn collega Natasja en ik wat er moet gebeuren en plannen we een afspraak in met een timmerman, loodgieter of elektricien, wie er dan ook nodig is.”

Werken als servicecoördinator bleek in het begin wel even wennen. “Alles vond ik spannend. Drie computerschermen voor mijn neus – dat was nieuw voor mij. Ik kon nog net een mailtje sturen, maar verder had ik geen idee. De systemen waar we mee werken, 4PS en AX, daar had ik nog nooit van gehoord. Maar goed, ik ben gewoon begonnen. En met hulp van collega’s ging het steeds beter.”

Technisch inzicht en mensencontact

Wat hem nu helpt in zijn werk, is zijn jarenlange ervaring als vakman. “Ik heb 28 jaar op de bouw gewerkt. Dan weet je hoe iets in elkaar zit en waar het mis kan gaan. Soms kan ik een probleem telefonisch oplossen, zonder dat er een monteur aan te pas hoeft te komen. Dat scheelt tijd en geld, en de bewoner is sneller geholpen.”

Het contact met bewoners vindt hij een van de leukste onderdelen van zijn werk. “De meeste gesprekken zijn prettig. Mensen zijn blij dat er iemand luistert en meedenkt. Natuurlijk, er zitten ook wel eens lastige klanten tussen. Sommige huurders denken dat wij álles komen maken, omdat ze huur betalen. Maar zo werkt het niet altijd. Dan leg ik rustig uit wat er wél onder het contract valt en wat niet. Dat spelletje vind ik stiekem best leuk.”

Draai gevonden

Hoewel Barry het buitenleven soms mist, heeft hij zijn draai achter de telefoon volledig gevonden. “Het lijkt misschien alsof elke dag hetzelfde is, maar dat is het niet. Iedere bewoner heeft weer een andere vraag, een ander probleem. Ik leer nog elke dag bij.” Af en toe gaat hij ook nog zelf op pad. “Ik word wel eens gevraagd om een opleveringsverslag te maken van een woning die opnieuw verhuurd wordt. Dan rijd ik erheen om te kijken of alles in orde is.”

Op klantvriendelijkheid scoren we een dikke acht. Daar ben ik trots op.

Wat hem het meest trots maakt? “Dat ik het allemaal geleerd heb. De computersystemen, het klantcontact, het plannen. En dat ik bewoners tevreden kan stellen. Daar doe ik het voor.” Zijn prestaties blijven niet onopgemerkt. “We worden door woningcorporaties beoordeeld op hoe vaak we iets in één keer goed oplossen. Een ‘one time fix’ noemen ze dat. We moeten boven de zeventig procent zitten, en dat halen we nog steeds. En op klantvriendelijkheid scoren we een dikke acht. Daar ben ik trots op.”

Waardering

Barry prijst zich gelukkig met zijn werkgever. “Van de Klok is een goede werkgever voor zijn personeel. Als je vragen hebt, wordt er geluisterd. Ze helpen waar ze kunnen. Ik heb me altijd gesteund gevoeld.” Hij beseft dat dat niet vanzelfsprekend is. “Had ik bij een kleine aannemer gewerkt, dan was het waarschijnlijk einde verhaal geweest toen ik niet meer kon timmeren. Maar omdat Van de Klok een groot bedrijf is, konden we intern een oplossing vinden. Dat zegt veel over hoe ze met hun mensen omgaan.”

Ook de mogelijkheden om bij te leren waardeert hij. “Er is altijd ruimte voor bijscholing: cursussen, trainingen, wat je maar nodig hebt. En via KlokNet kunnen we onszelf of collega’s aanmelden. Er wordt echt meegedacht.”

Tip van Barry: durf die stap te zetten

Als hij iets mag meegeven aan collega’s die over een interne carrièreswitch nadenken, is het dit: “Durf die stap te zetten. Soms móet je wel, zoals bij mij. Maar het kan ook gewoon een kans zijn om iets nieuws te leren. Je weet pas of het iets voor je is als je het probeert.”